~Blackout και μια Χ pt. 3 [alt. ending]

Τις προάλλες που λες, είχα γενέθλια κι αποφάσισα να μη παω στη δουλειά τη μέρα εκείνη για να αποφύγω το κέρασμα. Οι συνάδελφοί μου είναι φαγανοί που όταν τρώνε είναι μες την τρελλή χαρά κι από το μπουκομένο τους από φαί στόμα, εξφενδονίζονται κατά πάνω μου ψίχουλα κι σάλια ευχόμενοι ό,τι καλύτερο για μένα: π-τιιιιιιιιιιιου...είναι καλά παιδιά αλλά όχι για κέρασμα. Ο φώτης είναι συνάδελφός μου και του αρέσει να ακούγεται ο ήχος που κάνει όταν τρώει. Με το Φώτη δεθήκαμε και δεν είμαστε μόνο συνάδελφοι, ίσως είμαστε και κάτι παραπάνω. [what?!]

Τις προάλλες που λες που είχα γενέθλια κι αποφάσισα να μη πάω στη δουλειά τη μέρα εκείνη με πήρε τηλέφωνο ο Φώτης και μου ζήτησε να βγούμε...ραντεβού δηλαδή. Και μάλιστα επέμενε κιόλας ότι έπρεπε να βρεθούμε γιατί μου επιφύλασσε μια μεγάλη
-Τι;!
-...έκπληξη,
μου απάντησε... Κι εγώ που ο νους μου δεν πονηρεύεται αποφάσισα να σταματάω να καταπονώ την μέση μου από την ξάπλα, να μείνω πιστός στη συνέπεια που πάντα με διέπει και να παρεβρεθώ τη δεκάτη ώρα μετά μεσημβρίας στο γνωστό σημείο συνάντησής μου με τον Φώτη. Στην συγγρού.[what?!?!] Δυστυχώς άργησα λίγο, 40 λεπτά, γιατί έβρεχε σα πούστης.[...]. Ο Φώτης όμως προβάροντας τα μούσκουλά του σαν "Γιώργος" περίμενε κάτω από την βροχή καρτερικά και μάλιστα χωρίς να δείξει καμιά ενόχληση που άργησα. Είχε γίνει τόσο μούσκεμα που στάνταρ η βροχή είχε φτάσει και στο βρακί του.
-Ξυρίστηκα..
-...αυτή είναι η έκπληξη;
Δε μου απάντησε, αλλά είχε ένα χαμόγελο όλο νόημα. Μέχρι να σταματήσω να απορώ τι σταδγιάλα κάνω εγώ με έναν υγρό, ξυρισμένο, μουσκουλιάρη νεαρό στα γενέθλιά μου, έγινε και το blackout στη Θεσσαλονίκη...

Σταματάω εδώ γιατί τόσο gayλίκι ούτε κι εγώ δεν το αντέχω...

~Blackout και μια Χ pt. 2

"Είσαι πολύ όμορφος"
Τι να απαντήσω τώρα σ' ένα τέτοιο μήνυμα; Και κατ' αρχάς να απαντήσω; Με δουλεύει, τα μάυρα μου τα χάλια έχω...

Η μάνα έτυχε να είναι Θεσσαλονίκη εκείνη την χαζή χαζή χαζή Δευτέρα και στο τηλέφωνο με παρηγορούσε λέγοντάς μου ότι θα περάσει να με πάρει πίσω στο πατρικό μου. Εκεί πάντα έχουμε ρεύμα και θα μπορώ να κάνω και μπάνιο με την ανέση μου, αμέ. Της το έπαιξα λίγο δύσκολος στην αρχή αλλά με τούμπαρε τάζοντάς μου παλτό [καλοκαιριάτικα;] από το "Καρφούρ" [ώ θεοί...]. Όχι ότι έχει τίποτα το καρφούρ, εγώ απλά και γκρινιάρης γίνομαι έτσι για την πλάκα. "Τελικά μάλλον μια δικαιολογία χρειαζόμουν" σκέφτομαι καθώς κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και οδεύω γοργά γοργά προς στην καφετερία.

-Πού πηγαίνεις καλέ;
-Πάω να πιώ έναν γκαϊφε, "καλέ", ήταν δύσκολή μέρα...
-Δε θα πάρεις ντουζιέρα που σου 'σπασε;
Ε ναι, τι σόι άνθρωπος είμαι; Να μου έρθει το ρεύμα ξαφνικά και να μην έχω καινούργια ντουζιέρα;!
-Μη τσιλιμπουρδίζετε με τον πατέρα και σας ψάχνω έ;
-Απλά σήκωσε το χέρι, θα σε δούμε.

Θυμήθηκα την ορκομωσία μου σαν στρατιώτης στας Θήβας. Οι δικοί μου πίστευαν πως θα με ξεχωρίσουν ανάμεσα σε 2000 άτομα της ίδιας στολής επειδή θα σήκωνα το χέρι: "Κατά την διάρκεια της τελετής θα πραγματοποιηθεί βολή από τα άρματά μας, παρακαλούνται οι νεοσύλλεκτοι καθώς και οι παρεβρισκόμενοι επισκέπτες να μήν ανησυχήσουν". Από την άλλη εγώ έυκολα τους εντόπισα καθώς ήταν οι μόνοι που έτρεξαν προς την πύλη όταν έπεσαν οι κανονιές. "Ψιτ σειρά, τους βλέπεις εκείνους εκεί που τρέχουν; Οι γονείς μου είναι! Τους βάζω κόντρα με τους δικούς σου ΟΤΙ ώρα γουστάρεις!"

5 Euro η ντουζιέρα, είναι ακριβή; Δεν ξέρω, δεν έκανα κι έρευνα αγοράς. Ας είναι, την βαφτίζω φτηνή. Περνώντας από την κάβα με τα πολύχρωμα ποτά κοντοστάθηκα.

Η άκρη του ματιού ταράχτηκε και τσίτωσε τ' αφτί.
Το ξέρω αυτό το χάχανο, γνωρίζω τη φωνή!
Τι είναι αυτό που με πηγαίνει χρόνια πίσω δέκα;
Χάρη σαν κι αυτή πηγάζει μόνο από γυναίκα!
I suck in poetry, τι μαλάκας που 'μαι.
Ισχύει το κινητό της άραγε, να της πω να...

-Γεια...
-...εχμ, γεια σου. [φτιάχνω μαλλιά, προσπαθώντας να σώσω....ότι σώζεται!]
-Τι έχεις εκεί;
-Ένα τηλέφωνο...δεν είναι για μένα, για τον Φώτη έιναι.
-Φώτης;
-Ναι, ο νέος μου...δηλδή ο καινούργιος μου....συνάδελφος έιναι νέος στην δουλειά είναι.[πόσο πιο σκάτα μπορούσα να τα κάνω;]

Σκάει και το χαμόγελο και εκεί τελιώνουν κάπως όλα. Άσπιλος, ο παιδικός μου έρωτας, αγκαζέ με μια φίλη της με προσπερνάει. Στρίβω για μια φορά ακόμα το κεφάλι κοιτώντας την από πίσω. Ήταν πιο γεματούλα κάποτε αλλά και τότε όταν χάζευα τον πισινό της ένα πράγμα μου ερχόταν στο μυαλό: Πεταλούδες. Όμορφες κίτρινες, κόκκινες μεγάλες πεταλούδες...λες και φώλιαζαν εκεί. Διάολε, σύνελθε! Τον χρειάζεσαι εκείνον τον καφέ τελικά...και ένα κρύο ντους! Κοιτάζω το τηλέφωνο του Φώτη, χμ...

Η μάνα μου με μια γλάστρα αγγαλιά και ο πατήρ με ένα τριπάνι, άλλο βάσανο κι αυτό. Όταν έλαβα το μήνυμα στο κινητό μου δεν είχα ακόμα τελειώσει τον καφέ μου. "Είσαι πολύ όμορφος". Αναπολούσα ήδη νοσταλγικά την αθώα εκέινη περίοδο. Πόσο μεθυσμένος ήμουν από την κάθε μέρα μου, χωρίς σκοτούρες, χωρίς τον φόβο της μελλοντικής μου φθοράς και χαμογελούσα γλυκόπικρα...Πρέπει να απαντήσω; Πρέπει! Τι όμως;
-Τι χαμογελάς γιόκα μου, κάναμε τίποτα με καμία όσο δεν είχαμε ρεύμα;
-...μητέρα, ντροπή!

"Είσαι πολύ όμορφος" > Επιλογή > Απάντηση > "Αδυνάτησες..."
...χωρίς πλάκα τώρα.

~Intermizzion: δε ψεερφολ ινσανιτι οβ...

...ή αλλιώς απορίες καθώς παρατηρείς τη μέρα να νυχτώνει.
Διάρκεια : 2 χρονών λεπτά.

"Μπορεί να πνιγεί κανείς πίνοντας το νερό της αιώνιας ζωής;"
"Αν ταξιδεύεις με την ταχύτητα του φωτός και ανάψεις έναν φακό τί γίνεται;"
"Ποιο είναι το αντίθετο του φόβου;"

ΞΥΠΝΑ!!!

~Blackout και μια Χ pt. 1

- Άντε, δε θα έρθεις;
- ...μμμ, δεν ξέρω.

Είχα στραβώσει το κεφάλι μου σαν της κουκουβάγιας από την απορία, το δαχτυλό μου γεμάτο ελπίδα πατημένο σ' έναν κιτρινισμένο από την νικοτίνη διακόπτη και περίμενα από την βαρύτητα πλέον να μου κατεβάσει μια εξήγηση: Γιατί μετά από ένα πρωινό μίνι ταξίδι 2 ωρών πίσω στην Θεσσαλονίκη, στιβαγμένος σαν βαλίτσα μες το τρένο και μια τρομερά δύσκολη μέρα στην δουλειά γεμάτη περίεργους Καλαμαριώτες, σαν επιστρέψω σπίτι μου, στο καταφύγιό μου δεν έχω φως;! Νιώθω βρώμικος, είμαι βρώμικος, αξύριστος, κουρασμένος, χωρίς γκόμενα και τώρα αυτό;! Κι όταν άρχισα να ψάχνω σα μανιακός στους λογαριασμούς της ΔΕΗ το τηλέφωνο βλαβών κατέληξα να κρατάω στα χέρια μου 3 παρακαλώ σφραγισμένους ακόμα φακέλους. Ω θεοί του ολύμπου, να κι άλλος ένας, 4!!! Είχα στραβώσει το κεφάλι μου τώρα, σαν τον μπούφο, από την άλλη πλευρα, από εκείνη που σκέφτεται πόσο αδιόρθωτος είμαι.

"Μου το 'κόψαν"

Έλεγα να ρίξω το φταίξιμο στο αναθεματισμένο κράτος, έτσι όπως ξάπλωνα μιζεριασμένος, αλλά βλέπεις το κράτος πάντα φταίει. Σκέφτηκα μήπως με εκδικείται η VLORA12, ο καλός άγνωστος γείτονας που κλέβω internet ή μήπως πέθανε η χελώνα της ΔΕΗ, πόσα χρόνια να ζει άραγε κι αυτή...Μπα, δεν ξέρω ποιος φταίει γι αυτό το... Ναι, μάλλον, ίσως ΕΓΩ; Μπα, σιγά μη φταίω εγώ! Θα ξεχαστώ κοιτάζοντας από το παράθυρο πώς νυχτώνει. Να κάτι δημιουργικό που έχω καιρό να κάνω...δεν χρειάζεται κι ηλεκτρισμό! Διάολε, πόση βαρεμάρα στα πρώτα κιόλας 2 λεπτά! Εντάξει, δες και την θετική πλευρά: Εγώ τα φώτα τα έχω σβήσει ίσως για μέρες κι όχι για μια ώρα σαν κάτι φλώρους ντεμέκ οικολόγους. Ω ναι! Ο μάχιμος βρωμερός σκοταδειστής και τα 15 τ.μ. που θα σώσουν τον πλανήτη από την υπερθέρμανση, το βλέπω ήδη στην εφημερίδα με τεράστια γράμματα στο προτοσέλιδο: "Ζηλωτής Μπήκε Φυλακή για Ανεξόφλητους Λογαριασμούς". Tι ρεζιλίκι, τι απογοήτευση! Αυτό ήταν! Ώρα για δράση, ώρα να φερθείς αντρίκια σ' αυτήν την πρόκληση και να αψηφήσεις τα γρανάζια τούτης της καθημερινότητας! Καταραμένη ΔΕΗ θα δεις τώρα! Πού στον κόρακα είναι το τηλέφωνο μου..;

-...μαμά;
-Έλα παιδί μου...
-Μαμά; Μου κόψανε το ρεύμα!!

~Beware of μι

Τρίζουν τα γόνατά σου, η μέση σου τσακίζεται και τα μάγουλά σου κοκκινίζουν κάτω από την αξυρισιά. Ένα σωρό τέτοια συναισθηματικά χαζά που δυσκολεύεσαι να καταγράψεις, να αρθρώσεις. Προσπάθησε όμως λίγο ακόμα, κρατήσου. Φεύγει όπου να 'ναι άλλωστε...

-Να το κάνεις το ραδιόφωνο, σου πάει πολύ...
-Ναι ε; ...φχρστώ!

Ακούς και τα ωραία σου πανάθεμά σε, μπουνταλά, είδες; Έλα σκάσε ένα χαμόγελο, έλα. Δεν έγινε και ποιος-ξέρει-τι εδώ που τα λέμε, όχι! Δεν έγινε και κάτι που δεν γνωρίζεις, δεν έχεις ξαναζήσει. Ίσως να ανακατεύεται το μέσα σου γιατί δεν το αποδέχεσαι, απλά! Ίσως γιατί πηγαίνεις κόντρα στην φύση σου, έλα σου λέω θα το ξεπεράσεις, το κεφάλι ψηλά, τι σκατά άντρας είσαι;! Διάβολε, στο κάτω κάτω ένα άφταστο όνειρο είναι για σένα και ξέρεις πως όπου βλέπεις τέτοια όνειρα αρνείσαι να τρίψεις τον ύπνο από τα μάτια σου. Δεν είσαι ερωτευμένος μαζί της βρε χαμένε τι πας και λες στους φίλους της. Είσαι κακός και Θα το κάνεις μόνο και μόνο για να το πιστέψεις...αφού ξέρεις λέμε!!! Μη χαμηλώνεις το βλέμμα τώρα, μη μου κάνεις εσύ εμένα τον κινέζο! Άσε το απογευματιάτικο ψιλόβροχο να σου παγώνει το μέτωπο και δοξάσου στην αργία, δε δουλεύει τίποτα σήμερα. Εκτός τις σκέψεις σου! Δέξου το: αυτός είσαι. Καλός, χρυσός αλλά!

-Ξέρεις...ξέρεις εγώ το ξανασκέφτηκα και μάλλον δεν τραβάει η δουλειά...
-...αχα;
-Ελπίζω να μη με πήρε χαμπάρι μόνο. Τι ντροπή!

Ψεύτη! Παρακαλάς να σε πήρε λίγο χαμπάρι! Πως μπόρεσες να νιώσεις πράγματα γι αυτήν; Τι ποταπός! Μη χαμηλώνεις το κεφάλι ρε τούρμπο παουερ ρέιντζερ, θα σου πετάξω πέτρα! Ψηλά! Εκεί! Καμάρωνε την χαζομάρα σου χωρίς να νιώθεις τύψεις. Έτσι μπράβο τ'αγόριμ', χαμογέλα! Επιτέλους ένας που ξέρει ότι είναι μαλάκας και καμαρώνει γι αυτό! Ψηλά το κεφάλι!

-Δες τι μόλις βρήκα!! 10 euro στο δρόμο!
-Φτου ρε!

~Εις το όνομα κάποιου...Οποιουδήποτε

-Ποιος είν΄αυτός ρε Τηλέμαχε;
-Ο Morrison...
-Ζει;
-Πέθανε...πέρυσι. Διάβασες τίποτα;
-Διάβασα αλλά...τι σημαίνει "if";

Η έξοδος της δουλειάς του είχε δυο μονοπάτια: Δεξιά για το “Οn the road”, αριστερά για το “On the edge”. Κάποτε. Τώρα παίρνει τον ίσιο δρόμο για το σπίτι του. Δεν λοξοδρομεί για τίποτα. Πάει και το τσιγάρο πάει και το πιοτί. Πάνε και τα τσιλιμπουρδίσματα με τις κοτούλες. Σφράγισε τα σταράκια και τα παλιά τζιν στο ντουλάπι. Ξυρίστηκε, χτενίστηκε, γυαλίστηκε, ξεχάστηκε. Πάνε οι τρίωροι ύπνοι, τώρα κλείνουμε τα 8άωρα για τα οποία κάποτε παλέψαμε. Και νιώθουμε κουρασμένοi αλλά καλά. Ναι αμέ, πολύ καλά.

-...δεν έχω συνέλθει ακόμα, κουτουλάω στη δουλειά. Στο μπιτ μπαζάρ, πίναμε μέχρι το ξημέρωμα.
-Kλείνω αγαπητή. πρέπει να κοιμηθώ.

Δε θυμάται καν αν το έγραψε ή απλώς έκλεισε...
Το σπίτι μετά τις γιορτές ήταν αχούρι. Προσπάθησε να το συμμαζέψει καθαρίζοντας τα παπούτσια του μπαίνοντας μέσα, αλλά μάταια. Χρειαζάταν κάτι παραπάνω οπότε κι έσβηνε το φως.

-Έτσι, κάπως καλύτερα τώρα...
-Πώς ζεις εδώ μέσα βρε Τέλη;!
-Μάνα, δε με λένε Τέλη..
-Τετάρτη θα φέρω σκούπα.
-Μελομακάρονα σταμάτα να φέρνεις, οι γιορτές τελείωσαν...

21:05 Η ώρα. και το κλείσιμο της πόρτας η τελευταία φασαρία απόψε. Λίγο κρασί και χάζι στο ταβάνι. Μούχλα. κάποτε εκέι είχε κατακτήσει την κορυφή ενάς ηφαιστείου μιας κόκκινης χώρας με Α για βουνά και κιθάρες για δέντρα. Tώρα βλέπει μόνο μούχλα. Το "Εις το όνομα του πατρός" στην οθόνη, του υιού στις πιτζάμες και του αγίου οινοπνεύματος, στην υγειά μας.

-Αμήν
..και πατάει το play.



-8;!!! σφηνάκια; άγαλμα θα σου στήσει...
-Σταμάτα να κάνεις σαν παιδάκι ρε!
-Νούμερο!
-Λάθος κορίτσι ερωτεύεσαι...
-Στο booze; Στον πάνω όροφο; Θυμάσαι;
-Δε βάζεις μυαλό εσύ...

Θυμήθηκε την μάσκα ενάς part-time σούπερ-ήρωα ξεχασμένη σ’ ένα συρτάρι κι επέστρεψε...

~Αδιέξοδος

Εκείνος που ζει την κάθε του στιγμή, σαν την τελευταία της ζωής του είναι ματαιόδοξος.-